سلام.

فکر میکنم توی مجازی، هر چقدر هم که دوستیها دیرینه باشه، هرچقدر صمیمی و راحت باشی، بازم آدم نمیتونه خود خود خود واقعیش باشه. حتی اگه از نزدیک هم رو ببینید.

بازم یه رازهای نگفته ای وجود داره. یه چیزایی که شاید نشه گفت، یا مثلا فکر کنی بگی دوست مجازی رو از دست میدی.

خوشحالم که میخوام دوست قدیمیم، همکلاسیام رو ببینم.

پیش اونا میتونم خود خود خود واقعیم باشم.

با زینب ۶ سال توی یک کلاس بودم و با طیبه یک سال توی یک کلاس بودم، اما ۵ سال توی یک مدرسه بودیم زنگ تفریحا و موقا برگشت. آه... خیلی ذوق دارم.

کاش علی هم تبش کامل قطع بشه. شب بازم استامینوفن دادم بهش.

😥

لغو نکردم، براکه نمیدونم طیبه تا کی مشهده و بازم میشه هم رو ببینیم یا نه. دختر زینب هم لحظه شماری میکرد.