سلام.

دیروز با آبجیا و عروس و مامانم رفتیم خونه خاله .دختر خاله ها و عروساشم اومدن.

با اینکه من همش خوابم میومد ولی خوش گذشت.

خاله هم خوشحال شد.

خاله میگفت شوورش چند وقت پیشا گفته بوده خواهر زاده هات اصلا یادت نمیکنن.

خوب ماهم با بچه هامون هوار شدیم سرشون که بفهمن یادش میکنیم😁.

نقل مکان کرده بودن خونه قبلیشون، کلی خاطرات بچگیمون زنده شد.

+بلاخره شب رفتیم هیئت فاطمه و یاسمین یه گریه سردادن، ولی علی ساکت بود.یعنی از وسط سخنرانی تا وسط شام خواب بود.

++حضرت قاسم اگه شب عاشورا داماد شدن ،۱۳ سالشون بوده؟

+++موقع برگشت دو نفر تو اسنپ جانمیشدن صندوقشم خراب بود کالسکه جا نمیشد.من و آبجی بزرگه و کالسکه پیاده رفتیم خونه خاله خریدا رو برداشتیم و پیاده اومدیم خونه.ساعت ۱۲ رسیدیم خونه.ولی کلی حرف زدیم و نفهمیدیم چطور گذشت.

++++دیشب بهاین نتیجه رسیدم که آدم وقتی از شوهرش ناراحته ذهنش خوبیاش رو قفل میکنه و بدیهاش میاد جلو چشمش فقط و کلی ناراحت تر و عصبانی تر میشه(حتی گاهی فکر میکنی اون خوبیایی که انجام داده از ته دلشم نبوده)

ولی وقتی ناراحت نیست و گل و بلبله با شوهرش یه بدیم که اتفاقی از دهنش در بیاد سریع با یه توجیه دیگه تبرئه میکنتش.

حالا نمیدونم منظور از آدم اول فقط منم یا شماهام اینطوری هستین.