سلام.
تو یه کانال مشاوره سوال پرسیده بود مجردا بگن تصورشون از ازدواج چیه، متاهلا بگن تصورشون چی بود و چی شد.
تصور من از بعد ازدواج و همسر آیندم این بود که کتاب بخونیم باهم، اما اون فقط کتاب درسی میخونه.
کیک بپزم، باهم با چای بخوریم. اما اون چای نمیخوره، و وقتی چای نمیخوره کیک درست کردنم نمیاد.
با هم بریم تفریح، پایست، ولی وسیله نداریم، موتورم همیشه خرابه.
اصلا باهم دعوا نکنیم، باهم محترمانه رفتار کنیم، هم دیگه رو مسخره نکنیم و اینجور چیزا که نشد که بشه. دعوا که تو هر خونه ای هست، تو دعوا هم که حلوا خیرات نمیکنن.
هیچوقت فکر نمیکردم همسر آیندم بد غذا باشه و اصلا کسی پیدا بشه از غذا و دستپختم ایراد بگیره چون خداییش تو ۲۳ سال عمرم هیچکی از دستپختم ایراد نگرفته بود. همه تعریف هم میکردن.
فکر میکردم هر روز آرایش کنم و خوشگل کنم ولی واقعا حوصله این کارا رو ندارم. وسواسم و میترسم برا وضو بمونه یا یادم بره پاک کنم و وضو بگیرم. یکی از دلایل دوست نداشتن لاک هم همینه، به جز اینکه دوست ندارم رو ناخنام احساس سنگینی کنم و حس میکنم ناخنام نمیتونن نفس بکشن.
تصورم این بود با یه آدم مذهبی ازدواج میکنم و به هم کمک میکنیم برسیم به هدف واقعی. اخلاقیات بد همدیگه رو اصلاح میکنیم، باعث میشه بیشتر ائمه رو دوست داشته باشم. ولی خوب نشد، پس رفت کردم، پیشرفت نکردم.
فکر میکردم باهم با مهربونی بچه هامون رو بزرگ کنیم، اما اون یکم اختیارش رو از دست بیشتر میده تو عصبانیت از علی(ولی من بعد مهد کودک رفتن و دیدن شلوغیای بچه ها از بچه زده شدم، اما نمیشد نیاورد) من در ررابر شلوغیاش صبورترم.
+اما خوب هیچ کدوم ازینا باعث نمیشه از ازدواجم پشیمون باشم.
در کل از انتخاب بچه مردم راضیم. با اینکه یادم رفته نقاشی دوست داشتم، کتاب خوندن دوست داشتم، شعر خوندن دوست داشتم. آشپزی دوست داشتم.
اما ازین که یکی کنارمه، سعی میکنه چیزایی که میخوام رو فراهم کنه، حالا درسته نمیتونه بزرگا رو فراهم کنه، اما به چیزای ریز اهمیت میده.(مثلا رفت آب تصفیه خرید، خوردم گفتم این خیلی تلخه، شیرش رو نصف کرد تا مزش کمتر عوض بشه) هر وقت ناراحت بشم از دستش معمولا زودی میاد از دلم در میاره. و خیلی خوبیای ریز دیگه. خوشحالم.
